Hasret destanı Şiiri - Ozan Abuzer Doğanci

Öyle bir ateş ki yanar derinde
Eridim mum gibi tükendim gayrı
Bu dertli yüreğim durmaz yerinde
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Çaresiz sızlatır bu zalim ağrı
Ellere yâr oldu ömrümün varı
Dağlar taşımazdı çektiğim zarı
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Vedasız gidişi canımı yaktı
Gözümün yaşları sel oldu aktı
Gönlümün köşkünü viran bıraktı
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Duvarlar üstüme çöktü aniden
Yalnızlık canımı yaktı yeniden
Çift gezerdik kumru gibi eskiden
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Bu aşkın elinden çektim cefayı
Süremedim eller gibi sefayı
Onda bulamadım ahde vefayı
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Sanki üzerime yıkıldı dağlar
İçimde sessizce bir çocuk ağlar
Sarardı güllerim bozuldu bağlar
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Zamanın yükünü taşımaz dizim
Kalmadı mecalim artıyor sızım
Alnıma yazılmış bu kara yazım
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Geceler uzadı sabahım olmaz
Mazlumun vebali kimseye kalmaz
Ne haldeyim dostlar kapımı çalmaz
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Gençliğimi koydum gurbet ellerde
Bir kuru yaprağım esen yellerde
Divane gezerim adım dillerde
Eridim mum gibi tükendim gayrı

Ozan Abuzer'im yetti canıma
Kör karanlık şahit üzgün anıma
Yakışır mı isyan etmek şanıma
Eridim mum gibi tükendim gayrı