Kapı eşiğini geçtiği an,
içeride kalan sıcaklığın aslında ne kadar büyük bir yanılsama olduğunu anladı.
Sokak... düşündüğü gibi özgürlük değildi. Aksine, üzerine çöken ağır bir sessizlikti.
Sokak lambaları vardı ama ışıkları yetersizdi.
Sanki her biri kendi çevresini aydınlatmaktan vazgeçmiş, karanlığa teslim olmuştu.
Adımlarını attıkça ayak sesleri yankılanıyordu...
ama garip bir şekilde, o yankı tek başına değildi.
Gece, sandığından daha koyuydu.
Bir an durdu.
Dinledi.
Kendi nefesini duydu önce.
Sonra... bir şey daha. Çok hafif. Sanki bir adım...
onun adımına geç kalmış gibi.
Başını çevirdi.
Kimse yoktu.
Ama içi rahatlamadı.
Yürümeye devam etti.
Bu kez daha yavaş.
Her adımını kontrol ederek.
Arkasına bakmamaya çalışarak.
Çünkü bazı anlarda insan bilir...
arkasına dönerse bir şey göreceğini.
Ve o, görmek istemiyordu.
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta