Sokak uzuyordu
O yürüdükçe bitmeyen bir hesap gibi
Ayakları ağırdı
Ama durmaya da cesareti yoktu
Çünkü durursa düşünecekti
Düşünürse geri dönecekti
Bir sigara yaktı
Eli hafif titredi
İlk nefesi içine çekerken gözlerini kapattı
sakin ol
dedi kendi kendine
bu da geçer
Ama içindeki o tanıdık ses yine gecikmedi
geçmeyecek
sen taşıyacaksın bunu
Başını iki yana salladı
Sanki o sesi susturabilirmiş gibi
başka çarem yoktu
diye fısıldadı tekrar
bu kez daha inatla
kalsaydım daha kötü olacaktı
her şey daha çok kırılacaktı
Bir banka oturdu
Dirseklerini dizlerine koydu
Başını eğdi
Sokaktan geçen birkaç kişi oldu
Ama kimse ona bakmadı
Ya da o öyle sandı
İçinde bir yer
hala kapının önünde kalmıştı
Bunu hissetti
Ve ilk defa açık açık söyledi
ben aslında tam gitmedim
Bu cümle ağırdı
Kendi omuzlarına çöktü
Çünkü gitmek sadece adım atmak değildi
İçinden de söküp atman gerekiyordu
O ise sadece bedenini uzaklaştırmıştı
Bir an cebinden telefonunu çıkardı
Ekrana baktı
Parmakları kilidin üstünde durdu
arayabilirim
dedi içinden
Sonra hemen geri çekti elini
yok
daha erken
ya da çok geç
Kafası karıştı
Başını kaldırıp boşluğa baktı
pişmanım ama dönemem
dedi bu kez net bir şekilde
Ama o sert iç ses yine oradaydı
dönemezsin değil
dönmeye cesaretin yok
Gözlerini kapattı
Dişlerini sıktı
haklısın
diye mırıldandı bu kez ilk defa karşı çıkmadan
Rüzgar biraz daha sert esti
Gece derinleşti
Ve o gece
Sokakta tek başına otururken
Şunu anladı
Bazen insan
Doğru olanı yapmaz
Sadece yapabildiğini yapar
Ve o
Elinden gelen tek şeyi yapmıştı
Gitmişti
Ama içinden bi şeyler
hala eksik kalmıştı....
Yada öyle hissediyordu..
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta