Gece ince ince üzerine çökmüş
Sokak lambaları sarı bir yorgunluk gibi vuruyordu yüzüne
Adımlarını rastgele atıyordu
Nereye gittiğini bile bilmiyordu
Ama nereden uzaklaştığını çok iyi biliyordu.
Ceplerine soktu ellerini
Başını hafif eğdi
Sanki yüzünü saklarsa içindekiler de görünmez olacaktı
Bir an durdu
Arkasına bakmadı
Bakarsa döneceğini biliyordu çünkü
Kendi kendine konuştu yine
Hayır hayır dönemezsin
artık olmaz.
bitti.
Sonra hemen ardından başka bir ses
daha yumuşak
daha kırık
-belki de bitmemiştir
-belki de sadece korktun
Yürümeye devam etti
Ayak sesleri gecede yankılanıyordu
Her adım sanki biraz daha ağır
başka çarem yoktu
diye mırıldandı bu kez daha belirgin
kalsaydım daha çok incitirdim
onu da kendimi de
Ama bu cümleleri söylerken dudakları titredi
Çünkü içindeki o sert ses yine susmadı
yok
dedi içinden
sen kendini kurtardın
Bir köşe başına geldi
Rüzgar yüzüne çarptı
Sanki biri yüzüne gerçeği vurmuş gibi
Gözlerini kapattı bir an
Ve ilk defa içinden geçen o kelimeyi açık açık söyledi
pişmanım
Ama hemen ardından başını salladı
Sanki o kelimeyi geri alabilirmiş gibi
hayır
mecburdum
Bu iki kelime arasında sıkıştı kaldı
Her adımında biri diğerini boğmaya çalışıyordu
Sokak uzadıkça içindeki sesler çoğaldı
Ve o gece
Kalbinden ilk defa şu cümle geçti
keşke gitmek zorunda kalmasaydım
Ama en çok da şunu düşündü
keşke kalacak kadar güçlü olsaydım...
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta