Hasbihal Şiiri - Faruk Sezer

HASBİHAL

Bir gece vakti çıktık isli ve paslı bu şehirden,
Niyetimiz yetişmekti bir an önce köyde sabaha.
Kaç dağ kenarından geçtik, taş köprülü nehirden;
Ruhumuz batmışken bunca ağır ve koyu günaha.

Kalbindeki iman ellerine ve yüzüne nakşetmiş,
Alnındaki kırışıklıklar İslam'ın çilesi ihtiyarın.
Merhamet havasına, suyuna bir bir aksetmiş,
Bin yıldır hilalle şereflenen bu güzel diyarın.

Tuttu ellerimizden, "Oturun" dedi sobanın yanına,
"Biraz hasbihal edelim maziden, müstakbelden.
Zannetmeyin ki kış gelmiş İslam diyarına,
Ümidimizi kesmedik Sahib-i Ezel ve Ebedden."

Dedi: "Kemal bulur insan İslam'la şereflenirse,
Merhamet dolar kalbe, akla gelir istikamet.
İslam alemi bir mana etrafında kenetlenirse;
Başı tevekkül, ortası sabır, sonu selamet."

Söz bitti; sohbette uğurladı kapıya kadar,
Kalbi-ruhu cennet bahçesinde, yüzü gülerek.
Onun cehennemi evi;cenneti bu dünya kadar;
Biz onun ellerinden, o yüreğimizden öperek...