Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Korku;
Yalan doğurur,
Amip gibi çoğalır.
İnsanı,

Gördüğünü unut yaz’ma diyorlar,
Ahlaksız hallere kızma diyorlar,
Kurulu düzeni bozma diyorlar,
Diyenler,yiyenler,doymuyor dostum.

Selâ okununca şehadet getir,

Bak arkadaş..!

Ahlaksız ilim,
Felaket.

Müslümanım diyerek hep ahkam kesiyorsun,
Ulu orta her şeye fetvalar veriyorsun.
Din kirli ellerinde maymuncuk mu pezevenk,
Ahlaksız kazancına kul hakkı demiyorsun…

H. Arpacı, 2014, Üsküdar

Zaman alıp değirmende,
Döne döne un eyledi.
On ustanın ellerinde,
Döve döve ben eyledi.

Taştan taşa çala çala,

Paramız yoksa da,
Borç bulup alırız.
Üstündeki resmine,
Bakar aldırmayız.
Koyarız baş köşeye,
Dostça ağırlarız.

Bu gün,
Tanrıya bir dilekçe yazdım.
Beni yaradan,
Kaderimi yazan,

Senin kokuların güçlü hallerin,
Ciğerime kökler salarak gitti.
Köklerin ucunda sevgi tellerin,
Gönlümü ağlara takarak gitti.

Acıyan vicdanı ruhlar aklıyor,

Bülbül güle gider akbaba leşe,
Üstüne konunca açar bir şişe,
Bir de çaka satar her tebelleşe,
Tilki korkusundan sıvışıp gider.

Bülbül gül dalında neşeler saçar,

Gümüş kadehle içtik gökteki yıldızları,
İçince sarhoş olduk görmeliydin baharı.
Çalışmak şurda dursun aleme daldı herkes,
Atları düşman vurdu kurtlar yedi davarı.

Akbabalar tepede daire çiziyorlar,