Hani sevdamız

HANİ SEVDAMIZ

Hani sevdamız vardı…

Kimsenin dokunamayacağı,
kimsenin bozamayacağı
bir ömürlük sevdamız…

Hani sen,
“Ben seni hiç bırakmam” demiştin?

Ben o sözü
yüreğimin en kuytu yerine sakladım.

Sen unuttun…

Ben hâlâ
o sözün altında yaşıyorum.

Hani gözlerime baktığında
dünyayı susturuyordun?

Hani ellerimi tuttuğunda
bütün korkularım geçiyordu?

Ne oldu bize?

Hangi gece
sevdamızın üstüne kar yağdı?

Hangi sessizlikte
birbirimize yabancı olduk?

Ben seni kaybetmedim sadece…

Seninle birlikte
kendimin bir parçasını da
kaybettim.

Şimdi ne zaman
adını duysam
içimde eski bir kapı açılıyor.

Ardında
sen varsın…

Bir de
geri dönemeyeceğimiz
o güzel günler.

Hani sevdamız
ölümsüzdü?

Hani ayrılık
bize uğramazdı?

Hani sen
“Biz” derdin…

Şimdi o “biz”
iki yabancının arasında
kalmış bir kelime.

Ben hâlâ seviyorum belki…

Ama artık
sana dönmek için değil.

Sadece
bir zamanlar seni
ne kadar içten sevdiğimi
unutmamak için.

Çünkü bazı aşklar
bitince yok olmaz.

İnsanın içinde
sessiz bir mezar olur.

Her gece
başına gidip
kimseye görünmeden
birkaç damla gözyaşı bırakırsın.

Hani sevdamız vardı ya…

Ben onu
senden sonra da taşıdım.

Sen gittin…

Ama ben
o sevdanın enkazında
uzun zaman
kendimi aradım.

Ve sonunda anladım:

Bazı sevgiler kavuşmak için değil,
insanın canını yakarak
ömür boyu hatırlanmak içinmiş.

Hani sevdamız vardı…

Meğer
birimizin yüreğinde ömürlük,
diğerimizin dilinde
bir günlükmüş…

— DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
05/06/2025