Hangi Eşik? Şiiri - Levent Karakaş 2

Kapının eşiğinde duruyor rüzgâr,
ne içeriye ait artık, ne dışarıya.

Bir bavulun fermuarında sıkışıp kalmış
onca söylenmemiş hece,
ve bir masanın üstünde soğuyan iki fincan çay;
artık birbirine dokunmayan iki yabancı gibi.

Gitme vakti çaldığında saatin çanı,
avuç içlerinde aramak bir bahaneyi,
kırık bir aynadan medet ummak gibidir;
baktığın her parça başka bir yüzü kanatır.

Dur demek,
çekilen denize "kal" diye yalvarmak;
dalganın ardında bıraktığı çakıl taşları kadar çaresiz,
kendi sesinde boğulan bir fısıltı yalnızca.

Zamanı geçmişse eğer bir çağrının,
dön demek,
sararmış bir yaprağı dalına dikmeye benzer.

Gövde unutmuştur artık o yeşili,
toprak kabullenmiştir hüznü,
ve rüzgâr çoktan silmiştir adımların tozunu.

Hangi eşik taşır ki
kendinden bile vazgeçmiş bir gölgenin ağırlığını?

Aşk bittiğinde,
o yangından arta kalan küllere
"yeniden" üflemek nafile.

Ne alev alır artık o yorgun kor,
ne de ısıtır eski bir hatıranın göğsünü.

Kelimeler biter,
yollar ikiye ayrılır,
ve geriye sadece susmanın o asil,
o geri döndürülemez ağırlığı kalır.