Hamalın Küfesi Şiiri - Zafer Unsal 2

Bir yük gibi yüklerler yüreğini;
İçinde dert, tasa, kara sevda...
Hem de ağzına kadar, tıka pasa.
Sırtına bir küfe, eline bir adres verirler,
Vurur gidersin bilmediğin yokuşlara.
Çıkar gidersin o yokuşları nefes nefese,
Alnından su gibi ter akar.
Yokuş sana yapışır, küfe sırtına;
Sen ise o küfenin ipine sımsıkı...
Terini silsen, küfe düşecek,
Küfe düşse, saçılacak yollara
Onca dert, tasa, bir de o kara sevda.
"Saçılsın, saçılsın" deme ama,
"Hamalın yükü" diyecekler ,
Onca dert tasada milletin diline düşecek,
Bir olan derdin ,çıkacak bine,.......

Titreyen bacaklarınla, alnından ter aka aka,
Bulursun o meçhul adresi sora sora.
Diyecekler sana ,al sana o adres:

Bir camide bir avlu,
Bir avluda bir musalla taşı...
Bırak şimdi o sımsıkı tuttuğun ipi,
Bırak o küfeyi o musalla taşına.

Şimdi sen çıkar mendilini,
Buldun işte o doğru adresi,
Sil seni sırılsıklam eden o terini,
Dinlen istediğin kadar ,
Dinlen ey Hamal ,tek başına...

Gelmezse o yükün sahipleri helalleşmeye,
Üzülme sakın ,kurulacak bir gün ,
Bir ilahi terazi , bir mahşer günü,
Dirhem dirhem tartılacak o akıttığın ter,
Bir yanda , o dert tasa , o kara sevda,
Bir yanda sırtında ki içi ter dolu o küfe,
Bakacaklar , hangisi ağır gelecek ,
Tartacaklar kefe kefe.......................