Seni ilk gördüğümde; ben, miniciktim ve karmakarışık,
gördüğüm en masum, en güzel, en sevimli
Öyle ki, minik bir bebeği sever gibi
Seni gülmekten bıktırana kadar seviyorum.
Yanaklarına yüzümü yaslayıp öylece susmak gibi
Seni sevmediğimi anlatmanın bir dizesi yok bende,
Sevgimi tarif etmeye ise milyonlarca kitap yazmalı,
Yada öylece bir ölüm sessizliğine bürünmeli
Yıllara ait bir ölüm sessizliğim vardı, biliyorsun.
Daha büyük bir pişmanlık yazamazdı Tanrı,
Yazmak değil, yaşadım ben pişmanlığımı
Bin pişmanlığımın nefesi benim bütün dağınıklığım.
Senden daha gizli ve ya aşikâr bir tutkum yok,
Bir hatanın yalvarışlarından esir oldum.
Bir hatanın pişmanlığı, sesimi kıstı...
Bir hata daha yapmama korkusuna dağıldım.
bir resmini görünce aklıma kaybettim geçenlerde
O kadar uzun baktım ki, gözlerine
Benimle konuşur gibiydin, hesap sorar gibi
O kadar sevdimki saatlerce, bir de anlattım.
Birde başımı yere eğdim, yaramaz bir çocuk gibi
Seni sevmeyi çok seviyorum,
Senin bütün ayrıntılarını seviyorum,
Yaşayan evrenin en büyük aşıklarıda biz,
Bizi, bizden başkası var edemez ve yazamaz
Alper Tunga 3
Kayıt Tarihi : 30.10.2026 21:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



