Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Yurt, gaflette, uyurdu,
Beyler, dedi, buyurdu,
Duymayana duyurdu.

O parlayan bir nurdu,
Türk sillesiyle vurdu,

AH; O ANILAR...

Seni düşündüm bugün sevdiğim..
Hep pencereden dışarı daldı gözlerim.
Açıldı gözümün önünde pencereler...
Uzandı yollar...

Gözlerimin arkasında kocaman bir yer var,
Kapatınca gözlerimi geriye doğru.
Kimi kuytu bir köşede saklı,
Kimi elinde bir mum, halâ yol arar.
Anılar... Anılar... Ah, o anılar...

Ne zaman mahzunlaşıp
Dalsa gözlerim,
Seni özlerim.
Büyür, büyür hasretim...
Bir dost omzu ararım
Ağlamak için.

Sabırdı onda en çok gördüğüm,
Adı gibi, sabırlıydı benim babam...
Birlikte, ne güzel günlerdi; yaşadık,
Resimlerden gülümsüyor şimdi sessizce,
İçimde yaşıyor, sıcacık...

Özlemle tutuştu hazan gülleri,
Çağlayın gözlerim, sel olun, akın...
Rûhumu gölgeler hasret tülleri,
Dokunmayın bana, değmeyin sakın.

Sitem etmesin bana, sözleri gülsün,

Bir rüzgâr gibi geçti, senle bunca güzel yıl,
Yollarımızda her gün, hasret gülleri açtı.
Ne oldu bilmem bana, kalmadı bende akıl,
Senle doğan yeni gün, her an mutluluk saçtı....

Usul esen bir meltem oldun solgun yüzüme,

Uzattım avuçlarımı,
Sundum sana tüm sevgimi,
Gönül dolusu...

Baktın;
Tâ yüreğime işledi hüzün,

Küçücüktü elleri… Yüreği sıcak… Sıcacık…
Duyguları sığmıyordu kalbine…

Bir sonbahar gününün solgun akşamında sessizdi kadın. İçinde bir ümit, gözlerinin derinliklerinde acı vardı. Elindeki kalemle bir şeyler karalıyordu durmadan..Gözleri dalgındı. Yaptığı şekiller gitgide kördüğüm oluyordu sanki… Çözülmeyecek bir dert yumağı çiziyordu kâğıda… Karalıyor, karalıyor, gitgide simsiyah oluyordu şekiller… Çiziyor, çizdikçe içindeki acıyı aktarmak ister gibi kocaman helezonlar karalıyordu durmadan. İçinden geçebilseydi bu helezonların. Çıkabilseydi içindeki karanlıklardan… Gözlerinden gitmiyordu gözleri… Ona sevgi sunan, ısıtan gözlerini görüyor gibiydi… Sanki, karanlık bir tünelde birdenbire doğan bir güneşti… Sevgiyi içiyordu gözlerinden.

Ya o sıcacık nefesi…

Bilinmeyen bir zamanda,
Ne içinde, ne dışında,
Kâinatın ortasında
Patladı döküldü güneş,
Semâda toprak kokusu...