Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Erciş, Van, cehennem kuyusu...
Taş ve toprak yığınları yutmuş umutları,
Kanı çekilmiş yüreklerin...
Gökleri yırtıyor feryâtlar....
Her yer toz duman...

Kar deli gibi...
Gölgesiz bir adam
Karanlıklarda,
Yalnızca acısı adam gibi.
Yüreğinde, soğukluğu kaldırımların,
Kar deli gibi...

Sevmesini bilene, sevgi her şey demektir,
Tatlı söz ve tatlı dil, gönül almak, emektir.
Gönülden verir isen, tuzsuz aş, kuru soğan,
Dünyadaki en tatlı ve lezzetli yemektir...

14 Şubat 2011

Nice insanlar var, kaderin ordan oraya sürüklediği, yazgısının eseri yalnızlığını; deniz kenarlarında hoyrat rüzgârlara açarak bağrını, dindirmeye çalışan...
Oysa, bilse; yaş dolan gözlerde yıldız yıldız parıldadığını. Mısralarda sevgi kıvılcımlarının tutuşmalarına sebep olduğunu...Nasıl yürekten çağrıldığını...Nasıl gözlere fer, yüreğe can olduğunu...

Ah! Bir tutabilse ellerini...Tırmanabilse beraber gökkuşağına...Sulara, cemrelere karışabilse damla damla sevgileri...

Ah! Aldırmayabilseler etraflarındaki çığlıklara...Kucaklayabilseler kuşları, kedileri, köpekleri...Gülümseyebilseler aç kurtlara...Yeşertebilseler korkmadan sevdâ çiçeklerini...Yoksunluklarını ısıtabilseler güneşin sıcaklığından...Susuzluklarını bastırabilseler göklere açılan elleriyle...

Yine doğdun, ışık saçtın, gün gibi,
Hep gözümün önündesin, dün gibi
Hayatımın amacı sen oldun yâr,
Yüreğimde yaşıyorsun can gibi...

Rüyâda sen, hayâlde sen, düşte sen,

Yitti sevgiler sanki buhar olup uçtular,
Bir kolye gibi kopup, dağıldılar yerlere,
Ne yazık ki gözlerde sanki birer suçtular.

Artık kalmadı rağbet, bakılmaz değerlere,
Paran var mı cebinde, güzel, alımlı mısın?

Güneş batar sanma, gezer ufukta, (Akrostiş)
Ümit olur doğar başka göklerde.
Lâkin görünmez olur, ışığı nokta,
Titrer, yanar her an dost yüreklerde.
Elvedâsı hazin bir hoşgeliştir,
Kutlu karşılanır o bilinmezde.

Gözlerinde meltem,
Gözyaşlarında hüzün şarkıları var,
Bakınca gözlerine eririm, eririm yâr...
Gözlerinde yıldızlı kapkara geceler,
Ya da masmavi denizler var.
Gözlerinde bilmem ki, hangi sahillerin yosunları var?

Evimizin penceresi Bahariye yokuşunu boydan boya görebileceğimiz bir yerdeydi. Yaz kış cıvıl cıvıl olan bu caddeyi seyrederek kahvaltı etmeyi çok sevdiğim için üşenmez, iki kişilik soframızı hep oraya hazırlardım. Bu benim en çok sevdiğim saatlerdi. İşe gidip gelenleri, acele adımlarla bir aşağı bir yukarı hızlı hızlı yürüyen insanları seyretmekten büyük haz duyardım. Öyle ki, hiç tanımadığım birçok yüze âşinâ olmuştum. Hattâ bazı günler ordan geçmeyen insanları fark eder,‘’hasta mı acaba’’diye merak ederdim. Eşim gülerdi bana. Oysa onlar benim vefâlı dostlarımdı. Kiminin yürüyüşünü sever, kiminin başı önünde düşünceli gitmesinden hüzün duyardım.
Bu dostlarım arasında biri vardı ki, onu babama benzettiğimiz için daha da sever, adetâ yolunu gözlerdim. Fötr şapka takar, temiz, eskice bir elbise giyerdi. Elbisesi ona dar gelmesine rağmen, düğmeleri hep ilikli olurdu. Yokuş boyunca sakin sakin yürür, biraz ilerdeki binanın önüne gelince durur, soluklanır, terini silerdi. Sanki orada mahsustan oyalanır, bazen kaçamak, bazen mahzun bakışlarla bakar, bakar, yine âheste adımlarla uzaklaşırdı. Öyle olurdu ki, kimi zaman peşinden koşup:
‘’Baba! Baba! Niye bize uğramadan geçiyorsun? Diye seslenmek gelirdi içimden… Çocukluğum gelirdi aklıma. Koşup bacaklarına sarılmak, hâlâ hatırladığım kokusunu içime çekerek elindeki filesini alıp, elini tutup eve yürümek isterdim. Uzaklaştıkça, o eski anılar da yerini hüzne bırakırdı. İçim burkulurdu. Ya gülümserdim, ya da iki damla yaş dökülürdü yanaklarıma…

Bir gün eşim eve, sanki bana bir müjde verecek gibi geldi.
‘’Hanım, hani o babana benzeyen bey var ya. Biraz önce onunla sohbet ettim.Ömrü sizin olsun, rahmetli kayınpederime öyle benziyorsunuz ki, hanım, hep siz geçerken babası geçiyormuş gibi mutlu oluyor. Bir gün bize teşrif ederseniz çok sevinir, eminim, dedim. Adamcağız çok şaşırdı. Sonra gülümseyerek:

Sessizdi gözlerinin ufka daldığı yerler...
Tarçın kokan bir rüzgâr esiyordu ağaçlarında.
Yaprakların sesinde eski ezgiler,
Yosunluydu bastığı taşlar...

Çok eski bir geçmiş günden