Ne insanlar gördüm kendini bir şey sanıp ahkam kesen
Güya onların babalarının çiftliği dünya, biz onlara hayran
O kadar kibirlenmiş ki Hak'tan gafil kendi sürüsünde hükümran
Kuzular ise ondan korkar olmuş, ahmaklıktan güler haline insan..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta