Haklılığın Bedeli Şiiri - Hikmet Metin Ç ...

Haklılıkla kavgam var benim,
Bazen kendime bile anlatamıyorum derdimi.
Bir şey görüyorum, susamıyorum,
Konuşunca da dönüp dolaşıp
Yine ben suçlu çıkıyorum.

Ben kimseyle yarışmıyorum,
Kimden üstünüm diye bir hesabım da yok.
Yalnızca gördüğüm yanlışa yanlış demek istiyorum.
Bu kadar zor olmamalı insanın işi.
Ama gel gör ki bu memlekette
Doğruyu söyleyene pek de iyi gözle bakılmıyor.

Herkes adaletten bahsediyor,
Herkes dürüstlükten dem vuruyor.
Ama iş kendi çıkarına dokundu mu
Dün söylediklerini bugün unutan çok.
Dün karşı çıktığı insanla
Bugün kol kola yürüyenleri görüyorum.
Sorunca da herkesin kendine göre bir açıklaması var.

Ben bunları görmedim sanmayın.
Aynı sofraya oturduğum insanları tanıdım.
Birlikte yol yürüdüklerimin
İşlerine gelmeyince nasıl uzaklaştığını da gördüm.
Daha dün yanında duranlar,
Bugün selam vermemek için yolunu değiştirdi.

İnsan en çok buna içerliyor.
Bir yanlışın karşısında duruyorsun,
Sanki yanlışı yapan senmişsin gibi
Bir anda herkes sana dönüyor.
Kimse çıkıp da
Bu işin aslı nedir diye sormuyor.

Herkes biliyor aslında,
Ama kimse başını ağrıtmak istemiyor.
Kimi koltuğunu düşünüyor,
Kimi dostunu, kimi kendi hesabını.
Sonra da çıkıp memleketin hâlinden yakınıyorlar.
İyi de kardeşim,
Herkes kendi işine geldiği gibi susarsa
Bu yanlışları kim düzeltecek?

Sonra bana dönüp soruyorlar,
Neden böyle konuşuyorsun?
Biraz alttan alsan olmaz mı?
Her şeye itiraz etmek zorunda mısın?

Değilim elbette.
Ama gördüğüm bir haksızlığı da
Sırf birileri rahatsız olacak diye
Yok sayamam.
Ben susunca mesele çözülmüyor,
Sadece üstü örtülüyor.

Benim de yanlışlarım oldu,
Kırdığım insanlar da vardır belki.
Bunu inkâr etmiyorum.
Yanlış yaptığımı söylesinler,
Dinlerim, düşünürüm, gerekirse özür dilerim.
Ama sırf birileri öyle istiyor diye
Bildiğimden de vazgeçmem.

Yoruldum mu?
Evet, yoruldum.
Bazen konuşmaktan değil,
Aynı şeyleri tekrar tekrar anlatmaktan.
Bir de seni tanıdığını sandığın insanların
İlk fırsatta senden uzaklaşmasından...

Dost bildiklerim uzaklaştı,
Bazıları selamı sabahı kesti.
Arkamdan ne konuştular, bilmiyorum.
Açıkçası artık merak da etmiyorum.
Ben kimsenin arkasından konuşmadım,
Yüzüne söyleyeceğim şeyi
Arkasından söyleyecek biri olmadım.

İnsan yine de üzülüyor.
Bunca yılın hatırı yok mu diye soruyor kendi kendine.
Bir yanlışın karşısında durduk diye
Her şey bir anda nasıl değişiyor?
Demek ki bazı dostluklar
Bizim sandığımız kadar sağlam değilmiş.

Şunu da öğrendim;
Herkesle aynı yolda yürünmüyor.
Bazen sen durduğun yerde kalıyorsun,
Yanındakiler başka tarafa gidiyor.
Ardından bakıp çağırmanın da anlamı yok.
Gitmek isteyenin zaten bir bahanesi hazır.

Ben artık kimseye kendimi ispatlamaya uğraşmıyorum.
Beni tanıyan nasıl biri olduğumu bilir.
Tanımak istemeyene de anlatacak sözüm yok.
Herkesin gönlüne girmek gibi bir niyetim olmadı.
Birilerinin alkışına göre de
Ne düşündüğümü değiştirecek değilim.

Yalnız bazen düşünüyorum,
Acaba insan doğru bildiğini söylerken
Bu kadar yalnız kalmak zorunda mı?
Birileri rahat etsin diye susmak mı gerek?
Herkesin yüzüne gülüp
İçinden başka şeyler mi geçirmek?

Yok, ben beceremem bunu.
İçimden gelmeyen sözü söyleyemem.
Sevmediğime dostum diyemem,
Yanlışa da sırf yapanı seviyorum diye
Doğru diyemem.

Yarın bir gün karşıma çıkıp
Bana yine doğruluktan söz ederlerse
Önce bir dönüp kendilerine baksınlar.
Benim nelerden geçtiğimi,
Neleri göze aldığımı bilmiyorlar.
O yüzden kimse bana
Kolay yoldan doğruluk dersi vermesin.

Ben kimseye haklı olduğumu kabul ettirmek zorunda değilim.
Zaten herkes kendi gördüğüne inanıyor.
Bunca şeyden sonra hâlâ kendim gibi durabiliyorsam
Buna da kolay kolay kimsenin sözü yetmez.

Çünkü ben en çok kendime hesap veriyorum.
Başkaları ne der, ne düşünür,
Artık eskisi kadar umurumda değil.
Yeter ki gece başımı yastığa koyduğumda
Keşke susmasaydım demeyeyim.

Ben haklı çıkmak için yaşamadım.
Ama kimsenin hatırı için de
Yanlışın yanında durmadım.
Bunun bedelini ödedim,
Hâlâ da ödüyorum.
Varsın bazıları bunu anlamasın.
Ben kendime ne yaptığımı biliyorum.