Hakimem Rümeysam Şiiri - Mihrimah Sultan

Yeni hakim olmuştu Rümeysam,
Çıtı pıtı dosyalarla dolaşıyordu kaldırımda.
Bir yandan da bize yorum yetiştiriyordu,
Onunla konuşurken sevmeye başladım.

Ne zaman üzülsem hep güldürüyordu yüzümü,
Kandil-can bağı olmuştu bana.
Esprileri, abiyi delirtmesi, kahkaha emojisi...
Öyle keyifli geçiyordu ki zaman, erinmiyorduk yazmaya.

Meleğime bir gün biri gelip kahveye çağırdı,
Ona gitmesini söyledim, içimdeki güzel hissiyatla.
İyi ki de git demişim;
Tam bir organik damat, mavi gözleriyle cipil cipil bakıyordu meleğime.

Eve gitmişti, kapı çaldı.
Pembe büyük bir pasta ve gül onu bekliyordu.
Kalbinin sahibi oldu, ayakları yerden kesildi.
Derken yüzük, kurdela
verildi, karar kıyıldı.

Medine'de nikah,
paşası almış damadı.
Mır mır ederek, sanki sahibi oymuş gibi,
Papucunu dama atarak nisbet yapıyordu.
Tıraş olarak bakışlarıyla: "Senin mi Fatih, benim mi?" der gibi.

Bir de yemiş bir kilo kaju.
Diyete sokmuş doktoru onu.
Üç gün açlık ve su, stresten lavaboya oturtmuş onu.
Derken alındı bilet, uçuldu göklere.

Saatleri şaştıkları ülkeye gittiler;
Burada gündüz, orada geceydi.
Onlar uyurken biz güne başlıyorduk.
Neyse, yine kavuştum selvi boylu bacıma.

Ona çok alıştım, sanki benim parçam gibi.
Hakimem canım benim, iki gözümün çiçeği.
Güldür, mutlu eder canımın içi.