Annem Şiiri - Mihrimah Sultan

Annem ben büyüyemedim daha, görünüşüm haykırıyor ama, Karnında istenmemiştim, yine de tutunmuşum hayata. Ondan mı terk edilme korkusu var, ondan mı bu yara Ondan mı vefasızlık görüyorum her defasında? Tek başınayım bu kalabalıkta, sevgim içimde kaldı, Karnında kaldığım için mi çıkaramıyorum dışarı? Haykıramıyorum, sesleniyorum, saklıyorum içimde, Ondan mı güvenemiyorum kimseye tamamen? Kar taneleri gibi eriyor tanıdıkça insanlar, Her biri farklı desen, düşüp kayboluyor birer birer. Kundakta sarsaydın beni şefkatinle keşke, Doyaydım kokuna, unutsaydım derdimi kucağında. Geçer mi anne, ferahlatır mı kucağın beni? Duyar mısın, anlar mısın sesimi oradan? 'Git' dediğinde Daha karnındayken kapattın kapıyı, çıkamadım. 'Git' dediğinde bittim bittim ben, kapattın kapıyı, çıkamadım. Biliyorum acın vardı, kaybın vardı anne, Toprağa verdin gülüşü güzel ablamı erkenden. Olsaydı sığınırdım, sarılırdım ona, Gelir mi cennetten, öper mi yanağımdan? Can ablam olacaktı, dert ortağım, özüm olacaktı, Şimdi 'iyi misin' diye mesajın geliyor. 'İyiyim' diyemiyorum, kapattım o kapıyı, Ama bilmiyorsun anne, Allah'a emanetim ben. Mihrimah'ın kaleminden 11 Ağustos 2026