Ben seni birden sevmedim gönül,
Sevgi dediğin bir hüküm değil,
İnsanın içinde ağır ağır
Hakikate dönüşen bir yolculuk.
Önce bir ses düştü içime,
Sonra o ses bir duaya dönüştü.
Bir bakışta merhameti,
Bir susuşta hikmeti öğrendim.
Anladım ki insan,
Bazen bir başkasını severken
Kendi özüne yürürmüş aslında
Seni sevdim; bir yaşlı ağacın
Kökünden dalına yürüyen su gibi
Bir tohumun karanlığı yarıp
Aydınlığa doğru uzanması misali
Ne acelem vardı kavuşmaya
Ne de korkum vardı ayrılıktan.
Çünkü öğrendim;
Sevgi sahip olmak değil,
Bir gönülde güzelliğe yer açmaktı.
Seni sevdim,
Dünya bu kadar gürültülü değilken,
İnsan insanın yükünü taşırken,
Bir lokma bölüşülünce bereket,
Gözyaşı silinince ibadet sayılırken...
Sonra ne çok şey değişti bir bilsen
Vicdan susturuldu,
Menfaat hakikatin yerine geçirildi.
İnsan göğe bakmayı unuttu,
Yere sahip olmayı marifet sandı.
Kendi nefsine yenildi,
Sonra yenilgisini kader diye anlattı.
Oysa bilmez miydi ki
Hiçbir insan dünyanın sahibi değil,
Herkes yalnızca bir yolcu.
Ne malı götürebilir son durağa
Ne makamı, ne şanı ne de şöhreti.
Geriye ne kalır insan dediğinden
Bir yetimin başını okşamak,
Bir mazlumun yanında durmak,
Bir gönülde incitmeden yaşamak,
Bir nimetin sahibini unutmamak...
İşte ben seni böyle sevdim.
Sende yalnızca kendimi değil,
İnsanı, hayatı ve de hakikati sevdim.
Bir gün bütün yollar tükense,
Bütün sesler sussa,
Bütün mevsimler ömrünü tamamlasa
Sevginin öğrettiği merhamet kalacak.
Çünkü artık biliyorum:
Sevmek,
Birine kavuşmak değil yalnızca;
Onunla birlikte
Daha iyi bir insan olabilmekmiş meğer
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 06:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
20261120 Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!