Güzel Şeyler Çabuk Biter Şiiri - Mustafa ...

güzel şeyler çabuk biter derler ya
ben ona hiç inanmadım başta
çünkü sen vardın,
çünkü gözlerin uzun uzun bakardı bana
ve dünya dediğin şey
bir kahve fincanının buğusunda bile uzayıp giderdi.

sonra öğrendim,
en çok da güzel olanlar aceleciymiş meğer,
kalmakla arası yokmuş mutluluğun,
hep bir yerlere yetişecekmiş gibi
toparlayıp gidermiş insanın içinden.

bir akşamüstüydü yine,
güneş işi gücü bırakmış
sırf bizi izliyormuş gibi kızıl kızıl batıyordu.
sen sustun.
ben sustum.
insan bazen susunca daha çok şey söyler ya,
biz o gün bütün cümleleri gömdük içimize.

dedim ki içimden,
bir şeyler bitiyor galiba,
ama dilim varmadı söylemeye,
çünkü bazı sonlar
adını koyunca daha hızlı geliyor insana.

sen gittin.
öyle büyük bir gidiş değildi hani,
kapılar çarpılmadı,
filmler gibi yağmur da yağmadı,
ama içimde bir yer
sessizce çöktü,
kimse duymadı.

şimdi bakıyorum da
haklıymış şu eskiler,
güzel şeyler gerçekten çabuk bitiyor,
ama kimse şunu söylemiyor:
geriye kalan
öyle kolay kolay bitmiyor.

bir şarkı mesela,
yarım kalmış bir cümle,
senin iyi bak kendine deyişin
ki en çok oradan kırıldım
hepsi içimde dönüp duruyor hala.

insan en çok
tam alışmışken kaybediyor neyi seviyorsa,
tam işte bu demişken
hayat omzuna dokunup
fazla kaptırma kendine diyor.

ben yine de inat ettim,
dedim ki kendi kendime.
güzel şeyler bitse de
güzel hatırlanır.
çünkü bazı insanlar gider
ama sesleri kalır duvarlarda,
bazı bakışlar çekip gider
ama gözlerin alışamaz boşluğa.

şimdi sen yoksun,
ama bir tuhaf dolusun hala bende.
sanki birazdan kapıyı çalacakmışsın gibi,
sanki her şey bir yanlış anlaşılmaymış gibi,
sanki güzel olan
biraz daha kalabilirmiş gibi.

ama hayat işte,
kimseye torpil geçmiyor.
sevdiğini alıyor elinden
ve sana bir cümle bırakıyor.
alışacaksın.

ben alışmadım.
sadece kabullendim biraz,
biraz sustum,
biraz büyüdüm istemeden.

şimdi biri çıkıp
güzel şeyler çabuk biter dediğinde
gülüp geçiyorum,
çünkü biliyorum.

güzel şeyler bitmez aslında,
sadece
insanın içinde başka bir yere taşınır.