Güzel insanlar Şiiri - Mustafa Çeker

Bir gülüşün ardına gizlenir bazen bir hatıra,
Ya da yağmur sonrası toprağın o taze kokusuna...
Sesini yitirmiş zamanların ortasında,
Unutulmuş bir şarkının ilk dizesi gibi sızarlar içeri.
​Bazen bir çayın buğusunda belirir siluetleri,
Bazen hiç beklemediğin bir sokak lambasının altında.
Mevsimler değişir, yapraklar dökülür, yollar uzar;
Ama o güzel insanlar hep aynı sıcaklıkla kalır.
​Bir dokunuşla değmişlerdir ömrün kıyısına,
Bir kelam etmişlerdir ki hani, bir ömür unutulmaz.
Kimi kalbimizin en derin köşesinde bir yuva bulur,
Kimi aklımızın hiç uyumayan o tenha odalarında gezinir,
Kimi de sessizce kıvrılır gecenin en halis duasına…
​Dünya telaşı çekip alsa da insanı kendi kalbinden,
Onların varlığı bir pusula olur karanlıkta.
Adları anılmasa bile gün ortasında,
Yürekte taşıdığımız o gizli şükürlerin adıdır onlar.
​Nerede olurlarsa olsunlar, hangi uzakta,
Gökyüzüne baktığımızda aynı maviye dokunuruz.
Mesafe dediğin nedir ki zaten?
Ruhları birbirine bağlı olanlara yollar engel olur mu hiç?
​Ne zaman kırılsak, ne zaman yorulsa adımlarımız,
Onların bıraktığı o ince izlere basarak yürürüz.
İçimizden sessizce fısıldarız gökyüzüne doğru:
"İyi ki geçtiniz bu dünyadan,
İyi ki dokundunuz hayatımın bir yerine..."
​Görünmez bir bağdır sevgi;
Zamanı teğet geçer, mesafeleri teker teker eritir.
Çünkü güzel insanlar hiç kaybolmaz aslında;
Sadece taşınırlar…
Taştan, topraktan yapılmış soğuk şehirlerden alınıp,
Bir insanın ruhunun en korunaklı, en güzel yerine yerleşirler.
​İyi ki saklanmışlar hayatımızın kıvrımlarına,
İyi ki aklımızda, kalbimizde ve dualarımızda kalmışlar…