Acı çaldımı kapını Şiiri - Mustafa Çeker

Acı çaldı mı bir kere gönlün kapısını,
Sessizce süzülür içeri, davetsiz bir misafir gibi.
Odalar buz keser, ışıklar birer birer söner,
Yürekte amansız, sessiz bir fırtına kopar.
​Dün gülümsediğin ne varsa uzaklaşır senden,
Gökyüzünün mavisi çekilir, griye döner her yan.
Bir buruk sızı oturur boğazının tam ortasına,
Ne yutkunabilirsin, ne de haykırabilirsin avazın çıktığı kadar.
​Anlarsın ki hayat, sadece baharlardan ibaret değilmiş;
Yaprak dökümü de varmış, gecenin en zifiri karanlığı da.
Gözlerinden süzülen her damlada bir anı gizli,
Her damlada kırılmış bir umut, yarım kalmış bir rüya saklı.
​Ama dinle kalbim, dinle ey yorgun gönlüm...
Toprağa düşen yağmur gibi, acı da besler insanı.
Hamken pişirir, kırılan yerlerinden daha güçlü kılar seni.
Her gecenin sonunda sökmez mi o mağrur şafak?
​Bırak çalsın kapını, bırak girmesini bilsin.
Acıyı hissetmek de yaşamanın bir parçası değil mi?
Ağla gerekirse, dök içindeki o ağır yükü,
Çünkü hüznünü kucaklamayan, sevincin kıymetini hiç bilemez.
​Bir gün o kapı yine çalacak, bu kez umutla,
Rüzgar yine senin için taşıyacak bahar kokularını.
Gönlündeki yaralar birer iz olarak kalacak belki,
Ama sen, o izlerle daha derin, daha mağrur seveceksin hayatı...