&arafımsın& Şiiri - Mustafa Çeker

Sen benim gögüs kafesimde tuttuğum
En uzun nefesim
Bıraksam ölecegim, tutsam tükenecegim
O imkansız arafımsın
Gözlerimi kapattığımda başlayan
Işıkları söndürülmüş bir şehrin
En tenhasında çınlayan fısıltısın
Zamanın durduğu o amansız anda
İçimde büyüttügüm sessiz bir yanğın
Veremediğim son sevdamsın
Kaç mevsim geçti esintinden habersiz
Kaç geceyi böldüm adını anarak
Bir kuşun kanadında unuttum baharı
Ben hep senin kışında kaldım
Gözlerinde başlayan bir fırtınaya
Ömrümü sere serpe bağlayarak
Dudaklarımın ucunda biriken o kelime
Yutkundukça canımı yakan o tek hece
Ne yana dönsem kokun esiyor soluğuma
Ne zaman bir yıldız kaysa geceden
Ben seni diliyorum karanlığa
Çünkü sen, bu bedenin taşıdıgı en ağır yük
Aynı zamanda ayakta kalma sebebimsin
Söyleyemedigim şarkı çözemedigim resim
Yüregimin en derinine gömdügüm
O dokunulmaz, o kutsal mühürsün
Varsın söylenmesin hiç bir masal bizim için
Varsın yazılmasın adım, adının yanına
Ben seni bu dilsiz, bu derin sessizlikte
Her nefes alışımda yeniden seveceğim
Gözlerimi bu dünyaya kapattığım o son anda bile
Gögsümdeki o tek nefesle
Sadece seni özleyeceğim.....