Gürültü Şiiri - Kasım Kobakçı

Görünmez boşluğa, sızan o ses,
Ardında bıraktı, derin izi.
Böyledir, içteki o son sızı,
Bazısı, rüzgârın vehmi sanar,
Bazısı, beynin bir garip gizi.
*
Meskeni, çok ırak olsa bile,
Yankısı burdadır, gitmez asla,
Duyumsar o canı, bu vesile.
*
Uğultu içinde, senle durmak,
Aldığım nefese, bedel şimdi,
Gerekmez, zamanı boşa kurmak.
*
Duvarlar içinde, inler durur,
Kulaktan gitmeyen, o gürültü.
Nihayet, çöker o koyu örtü,
Kimi der, gaipten gelir seda,
Kimi der, sadece kötü dürtü.
*
Fersahlar, öteden gelse tını,
Burada, titretir penceremi,
Anlarım, o yaslı anlatını.
*
Seninle çınlayan, bu şuura,
Bütün bir hayatı, veririm ben,
Ererim, tarifsiz bir huzura.
*
Gecenin bağrını, delen ıslık,
Yalnızca, sükûtu bozar o an.
Öyle ki, sarsılır bütün zaman,
Bazısı, fırtına koptu sanır,
Bazısı, der bu ne yaman duman.
*
Ayrı da düşse, o kaynak sesten,
Titreşim, havada asılıdır,
Çıkamaz o tını, hiç kafesten.
*
Bu gürültüde, sen varsan eğer,
Çekilen ızdırap, hiçtir bana,
Cihanda her şeye, buna değer.