Bu sürgün artık canımı çok yakıyor.
İnsanlar zaman geçtikçe dünyaya alışırken
Ben zamanla dünyadan daha da uzaklaşıyorum.
İçimde hiç bitmeyen,
Hiç sönmeyen bir hasret var.
Ben bu dünyayı sevmiyorum,
Sevmek de istemiyorum.
İnsanlar zaman geçtikçe dünyaya daha çok kapılırken
Ben zamanla daha da hoşnutsuz oluyorum.
Çünkü zaman geçtikçe ötelere özlemim artıyor.
Hiç bilmediklerime
Hiç görmediklerime
Ama hep inandıklarıma duyduğum özlem…
Ben bu dünyada acizim,
Ben bu dünyada gurbetteyim,
Burası değil benim evim.
Hayatıma bakarak imrenenler görüyorum.
Oysa ne hissettiklerimi bilmiyorlar
Beni anlayamayacaklarını biliyorum.
Hasretini hissettiğim diyarda olmak istiyorum
Ben yalnızca sonsuz olana kavuşmak istiyorum.
Kelebeği gören gözler, sineği güzel bulur mu?
Aşkı hisseden kişiye sevgi yeter mi?
Çiçeği koklayan kişi, duman kokusunu sever mi?
Balın tadına varan kişi, meyan kökü ister mi?
Okyanusları seyreden kişi,
Gönlünü çöle razı eder mi?
Allah’ı bilen kişi,
Hiç bu dünyaya meyleder mi?
Aralık / 2016
Muhammet Bora Candan
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 14:36:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



