Gün batarken
İçimde uhrevi bir çağrının
Ulvi hislerin emareleri hayat bulur.
Sanki mekân sabittir
Ve zaman durur.
“Sonun” varlığını bize hatırlatır.
Fakat bu sonun kötü değil;
Olabildiğince göz alıcı
Ve huzurlu olduğunu da anlatır.
Çünkü bu son,
Yeniden doğuşu da içinde barındırır.
Kim sevmez ki turuncu akşamları.
Göz alıcı o pembe bulutları…
Hatırlatır bize,
Bu dünyada sürgünde olduğumuzu.
Yuva bellediğimiz o karanlık kuyumuzu.
Gün batarken kızıla boyar gökleri.
Nasıl tarif edeyim size bu gizemi.
Sonun varlığını derinden anlatır bize.
Ama bu sonun etkileyiciliğini de
Sunar önümüze.
Her, gün batımı;
Sonun varlığının en güzel hatırlatıcısı.
Sanki ruhların öteki aleme geçiş noktası.
Sanki uzaklardan bizim için bir mesaj var.
Oysa ne de azdır,
Gökyüzünün çağrısını duyanlar.
Ağustos / 2017
Kayıt Tarihi : 17.09.2026 12:09:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
