Bu şehrin en çok
Bir ağacını sevdiğimde anladım
İnsanlardan uzakta olduğumu.
Sonsuzluk
Daralırmış yalnızlıkta..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gurbette olunca, durunca kıyısında bir şehrin...Kaybolur insan yalnızlığında...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta