Gün Gibi Şiiri - Melek Dalgıç

Gün pencereyle konuşurken
Henüz martılar daha uyanmamıştı
Geceyeydi bu sevimsiz vedalar
Yoksa onlar sağırda kalmazdı
Gün sıyrılsa üzerinden
Bir elbise gibi
Gece yine zifirini yansıtıyordu
Kalbimin fırtınası
Seni savurduğu anlarda
Ben yine seni buldum
Ama bazen gizemi de bilmiyordu
O yüzden sevdiğin kadar
Sevemem seni sanırsın ya
Söyleyemediğin her şey gözlerinden süzülürdü
Mavi boncuklarda dağıtmamıştı
Hiç bir kalp ona avuçlarında sunulmadı
Akşam sefalarının uyanmayı unutup
Küstüğü anlarda bile
Bir ıhlamur kokusuyla kayboldu
Ne anlamsız
Dönüp baktığında
Dikiz aynasından
Geçen zamana
Ne anlamsız şeylere yoruldu
Sevmek mi
Sevmek aslında
Kendi seçimim değil diyordu
Kalbi işaret etti
O sadece uydu
Ne masum bakışlar nede artık
Tatlı sözler yüreğini kandırmıyordu
Çünkü ıhlamurların kokusu
Maziyi hatırlatır
Ama acıtmazken ona
Leylak kokusuna inanmamayı fısıldıyordu