Gün Batınca Şiiri - Damar Adam Serdar İnce

Keşke bir yolu olsaydı;
karanlık gecelerden,
aydınlık günlere kavuşabilmenin..
Hiç kimse anlayamaz..
Hiç kimse bilmez
yaşamadığı bir hayatın çilesini..
Uzaktan görürler gülüşlerini..
Oysaki sen, hep gülersin
halime kimse acımasın diye..
Saçma sapan sorular yönelir,
yok yere yalan söylersin..
İyiyim dersin, ve hep susarsın..
Benimde bir sırrım olsun,
ve hiç kimse bilmesin diye..
Gözlerinden düşer çaresizliğin..
Ne sığınacak bir yüreğin
gölgesi olur hayatında,
nede gözlerinle ağlayan biri..
Yalnızlığın, kimsesizliğin,
çaresizliğin içine düşersinde:
hiç kimse uzanmaz eline..
Hiç, ama hiç kimse..

Gözlerin vazgeçer bazı şeylerden..
Gönül yorgun düşer, dil tutulur..
İşte bu yüzden susarsın..
Susarsın susabildiğince..
Sonra biri çalar kapını
hiç beklemediğin bir vakitte..
Kimbilir..
Belkide uzun zamandır görmediğin
bir dosta rastlarsın
her hangi bir yerde..
Bir merhaba ile başlayan sohbet,
bir anda döner mazideki günlere..
Sonra açılır eski defter,
ve gözlerin dolar istemsizce..
Öyle yada böyle, bir şekilde geçer
geçmez dediğin acımasız zaman..
Sonra güneş batar,
hüzünler kuşatır dört bir yandan..
Sonramı...
Yüreğinde aşk varsa,
açarsın en damarından bir parça..
Yada şairsen;
bir şiir daha düşer
boş, ve anlamsız sayfalara..

Yani arkadaş, işin zor bu hayatta..
Nedenmi..
Neden diye de
sormana gerek yok aslında..
Kimse senin kadar yanmaz
senin çektiğin çileye..
Ve kimsede senin kadar anlamaz
içindeki derdi..
Herkezin bir hayatı var arkadaş..
Kimi paraya tapar,
kimi dosta bu dünyada..
Bana sorsan, herşey boş..
Ne paranın bir değeri kaldı bende,
nede insanlığa olan güvenim..
Yani arkadaş,
kime güvendiysem
en çokta o vurdu sırtımdan..
Hangi söze inandıysam,
kapılar kapandı yüzüme..
Sende nasıl bilmem ama:
benim içim kanıyor be arkadaş..
Yine daldık derinlere..
Hadi susalım şimdi..
Boş verelim düşünmeyi..
Nasılsa kimse anlamıyor bizi..
Boşver be arkadaş..
Hüzünler,
hüzünler,
hüzünler işte...

Bir gün baha battı arkadaş..
Hadi gel, kapatalım bu defteri..
Sen yoluna devam et,
bende odama çekileyim..
Sonramı..
Sonrası yok be arkadaş..
Ben hep böyleyim gün batınca..
Sönmeyen bir sigara,
dağılmayan duman,
ve birde hüzünlerim var..
Dünden,
bugünden,
ve geçmisten kalan..