Gülüşüne bakki. Şiiri - Can Elıf

"Gülüşünde cennet var," derdin...
"Gülüşünde yaşlanmak, bir ömür saklı," derdin...

Ben de kalbimi, kıyısını yalnız senin bildiğin bir denize bıraktım.
Ne zaman yorulsam, senin adın içimde ışığını kaybetmeyen bir deniz feneri oldu.

Beni bir başıma kara sevdayla sınama.
Çünkü sınandığım her acıyı, gülüşümün ardına gömdüm.
Kimse görmedi;
gülüşüm, kırık aynaların üstünü örten ince bir perdeydi.

Ömür dediğin, avuçlardan sessizce kayan bir kum saati değil yalnız...
Bir rüzgârın önüne kattığı yaprak misali,
her mevsim biraz daha eksilen bir yolculuk.

Ben ise o yolun sonunda değil,
senin gölgende dinlenmeyi seçtim.

Sessizliğin, gecenin göğüne asılmış ay gibi...
Konuşmasa da yolumu aydınlatıyor.
Ben de yıldızlar gibi uzaktan yanıyorum;
dokunamadan, vazgeçemeden...

Sen yeter ki bir kez ses ver.
İçimde küle dönmüş bütün ormanlar yeniden yeşersin.
Kuruyan dallarıma bahar değsin,
yorgun yüreğim yeniden su bulsun.

Söz sana...
Bir ömrüm var.
Ve o ömür, kökleri sana uzanan yaşlı bir çınar gibi;
ne kadar fırtına koparsa kopsun,
yönünü senden başka yere çevirmiyor.

Sevdana sığındım,
vefana yaslandım.
Sen, omzuna başımı koyduğum bir dağ,
içimde hiç sönmeyen bir ocak,
en karanlık gecemde yolumu bulan kutup yıldızısın.

Koca yürekli, babacan adamım...

Eğer kader bir nehirse,
ben çoktan senin kıyına vurmuş bir sandalım.
Eğer zaman bir ateşse,
ben o ateşte adını koruyan son közüm.

Çünkü bazı insanlar sadece sevilmez...
Bazıları yağmurdan sonra toprağın aldığı ilk nefes olur.
Bazıları eve dönen kuşların gökyüzü olur.
Bazıları, ömrün en derin sessizliğinde bile kalbin attığını hatırlatan bir dua olur.

Ve sen...
Benim içimde mevsimleri değiştiren tek bahar,
zamana direnen tek çınar,
ömrümün en güzel mecazı,
kalbimin hiç bitmeyen cümlesisin