Adamım Şiiri - Can Elıf

Kalbimde taşıdığım sevda, arşa yükselen en sessiz duadır...

Etme...
Kendine uzattığın her damla zehir,
Benim yüreğime saplanan paslı bir okun acısı oluyor.

Etme adamım, etme...
Sen karanlığa her adım attığında,
Benim göğümden bir yıldız daha düşüyor.

Özlemin, içimde kök salmış bir yangın;
Ne zaman seni ansam,
Küllerim yeniden alev alıyor.

Sesini özlüyorum...
Çünkü sesin, ruhumun susuz kalmış toprağına düşen ilk yağmurdu.
Dokunuşunu özlüyorum...
Çünkü ellerin, kırılmış kanatlarımı göğe kaldıran rüzgârdı.

Kalbini zehirle soldurma.
Sen kendi baharını öldürürken,
Benim içimde de bütün çiçekler birer birer kuruyor.

Ne olur adamım, etme...
Çünkü sen, benim gecemde yolumu gösteren kutup yıldızıydın.
Sönerse ışığın,
Ben ömrümün karanlığında yönümü bulamam.

Seni çok özledim...
Öyle ki hasretin, her gece kapımı çalan deniz kadar sabırlı,
Ve her sabah içimde yeniden doğan güneş kadar yakıcı...