Gülsen Dede Şiirleri - Şair Gülsen Dede

Mevsimi mevsim gibi yaşamak isterdim.
Eylül'ü eylül gibi...
Oysa toprak öylemi ki,
Bir yaprak dökümü kadar zaman tanımadı ömürlere.
Vakitsiz düşen fidanları bağrına basarak,
Hasreti bağrımızda yakarak,

Bir yer var biliyorum
Adı asırlardır dağlara
Berrak derelerin göğsüne uzanmış
Binbir çiçekli çayır çimende yazılı
Güneşe sırtını dayamış nazlı ovalar
Dört mevsiminde binbir masal

Ah kadim Anadolu insanım!
Ezelden beridir ipe un sermeden
Tadında yaşayıp uğurladın her dem mevsimleri elemeden.
Eleğin ve emeğin çorak zikirlerin fikrinde asılı kalmışken;
Toprağa yüz süren vefanla
Buğday sarısı bereket akan elinle

Ve anılar
Siyah beyaz gülüşlerle
Yedi renk gökkuşağı açar belleğimde
Geçen her mevsim
Özlemin iklimi olur
Gözümde nemlerle

Varolma savaşımda,
Kaybettiklerimin yerine yaşam bilincimle
Sevginin muhteşem gücünü omuzlayarak yol aldım.
Her anın bir armağan olması heyecanıyla
Yarına bir süpriz gözüyle baktım.
Bugünler dünlerin mirasçısı benim için.

Hayatın akışı hep böyledir durmak nedir bilmez
Doğuştan göç hüznü yüklemiş omuzumuza
Bilmeden son durağa yürüyoruz düşe kalka
Zamanla anlıyoruz elbet yolun yordamını
Zamanla atılan teyellerin iplik acısını
İçimizdeki mevsimler bilmeden üşüşür üstümüze

Ara sıra uğrarım şehrine
O uzun dalgınlıklarımda
Yolculuğum sanadır...
Vakitsiz anlarda geldiysem affet...!
Gözlerime hükmüm geçmez
Alır başını gider böyle,

Memleketimi düşünüyorum
Yüz yıl ötelerden seslenirken ecdadım
Dağ dağ insanlar geçiyor gözlerimden:
Kimi can derdinde, kimi mal mülk
Acılar geçiyor hislerimden ağıtlar içinde
Ninemin sandığında hüzünler çözülmüş kilitlerinden

Arka bahçelerde unuttuk
Masumiyeti
Maviden duyguları
Bilyelere hapsettik
Şu griliklerde kayboldu uçurtmalar
Oysa sol cepte saklıydı

Bir sığınma talebiyle sarılırken şarkılara
Öksüz sokaklarda yankı bulur avazımız
Lacivert akşamların çoğul yalnızlığında okunurken künyemiz
Adı sanı bilinmeyen acılara tuz basarak
Suskunluğun orta yerinde
Bir kemanın telinden damlayan nihavent şarkıya akar gözyaşımız