Gül Beyaz Şiirleri - Şair Gül Beyaz

İnsan kendi hayatını pasifize kurar;
İsim cümlesini fiil cümlesine atayarak,
Jüpiter ailesinden olduğunu bilmeden,
Dünya'nın yegane kardeşi Ay sanarak...

"L" adlı bir gezegenin ortasında;

Kadim bir bozkırın susuzluğunda, kuyunun başında bekleyen,
İsmiyle bin yıllık bir düğümü boğazıma ekleyen.
Sen, çözülmesi imkansız bir ilmiğin en zarif halisin,
Rebekah; sen hem kement, hem de o kementle boğulma vaadisin.

İki ulus dediler karnına, bağlamak dediler aslına,

Bir Sarah olur sana; bir Sare
İnsanlığa ağır gelen prensesliği,
Ay gibi sızarken senin düşlerine,
Körüklemezsen ismindeki ateşi;
Karabasan gibi çöküverir güzelliği.

Kare bir kafa tahtası üzerinde
Milyonlarca nörondan oluşan
Doğmakla yapılan ilk hamleyi
Ölümle mat eden son hamle

Gri bir çizgiyle ortadan bölünen

Terin içinde uyandım sessiz
Sabah oturdum kimsesiz
Anlıyorum yolum belirsiz
Özlüyorum seni sebepsiz

Lale devri sonunda bitiyor

Benim de hayallerim yıldızlar kadar,
Ama gerçeklerim de bir duble atar.
Palyaçoya bıraktım artık iki yakayı,
O da rafa kaldırdı tüm umutları.

Gözlerimde su yok artık, söz var,

İnce bir anıt gibi semaya uzanır nefesin
Vadesi dolmuş ruhların gülüşlerinde
Lalenin güzelliğinden çalan sensin
Evsiz deryaların başındaki gölgede
Sanki kışın Akdeniz'e doğan güneşsin

Benim içimde biraz sen,
Senin içinde biraz ben
Ne benim içimdeki sen, sen
Ne de senin içindeki ben, ben

Birbirine paralel iki evren kadar yabancı

Bugün de ölsün diye
celladına göz kırparak yaşamak,
belki kindar öfkeye sarılı
usul bir umutla;
kendi zihin zincirlerine dolanmak,
kendi gölgene her zaman üstten bakan gözlerinle

Görsen beni, gülüversen gözlere
Gamzene adım yazılsa.
Düşlesem seni, düşüversem şiire
Kalemim adını haykırsa.
Özlesen beni, söyleyiversen geceye
Rüyanda yollar kesişse.