Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
mekanı cennet olsun...
Dünyada çektiğin dert ile çile
Günahlara karşı keffaret gele
Yüce Yaradanın fermanı ile
Ahirette mutlu ol ve gül anam
murat bey ana gibi yar olmuyor analar bizlerikoruyan melkelerdi dünyada kıymetini yitirince anlıyorz anneneize allahtann rakmet diliyorum şiir yüreğinizn der,inliklerinde gelen içtenlikle yazılmış harika bir şiir kutluyorum
Yasak koydum sensiz doğan güneşe
Gayrı girmez hayatıma bir neşe
Su döken yok gönlümde ki ateşe
Her estikçe körüklüyor yel anam
_____ Anne şiirleri anaların kokusunu taşıdığı için mi bilinmez hep yürekleri yakar hüzün salar hep...Mekanı cennet olsun..Bu güzel şiirinizi ve sizi kutlarım..nicelerine +10
Saygımla
rahmet dilerim
Allah gani gani rahmet eylesin. Mekanı cennet olsun. Allah başka keder yaşatmasın. Acının yazdırdığı şiirler genelde böyle fevkalade oluyor. Yüreğine sağlık. Kalemin daim olsun.+10 + antoloji.
Elbet geleceğim senle yüz yüze
Hasretler özlemler sevgiler size
Çok acı veriyor yokluğun bize
Yerin yurdun cennet olsun Gül anam
İbrahim Kurt --
Murat bey bende anneme ve annelere karşı bir çok şiir yazdım uzun seneler anneden ayrı kalanların duygularını ,özlemlerini bilirim, şiirinizi okyunca bende annemi yüreğimde hissettim haddim olmayarak bir dörtlükte benden Gül anama gelsin . kutlarım şiirinizi beni çok duygulandırdı .
ÖNCELİKLE ANNENİZE YARADANDAN RAHMET, SİZLERE SABIRLAR DİLİYORUM MURAT BEY.NEDEN ANNE ŞİİRLERİ HEP HÜZÜN KOKAR?. NEDEN OKURKEN BURUN DİREĞİNİ SIZLATIR İNSANIN?...
DEĞERLİ ŞİİRİNİZİ KUTLUYORUM İÇTENLİKLE MURAT BEY.NİCELERİNE...
Her şey anneler için; şimdi duamız var; rahmetle anıyorum... 'Anne' deyince akan su durur... 10 puan +ant. Dua vakti anneler için!
Annem! ..
Anneme...
Annem her dem sımsıcak, onun için ölürüm,
Sabah erken başımda, onu gelmiş görürüm,
Eve biraz geç kalsam, çok üzülmüş görürüm,
Annem annem diyerek, sen de inlemelisin!
Bana sitemli olma, hep gerisi boşuna;
Hiç olmazsa yüzüne, sımsıcak gülmelisin,
Elbet senin her hâlin, onun gider hoşuna,
Sen onun kıymetini, çok iyi bilmelisin!
'Ağabey, çok haklısın; hemen gitmeliyim ona,
Heyecanla kapıya, vurup çağırdım 'ana! '
Ses veren olmayınca, endişeyle bekledim;
Duruyordu karşımda, 'ah garip anam' dedim! '
Hemen eline sarılıp, öptüm öptüm elini,
Çok özlemiş beni, dikti bana gözlerini,
Öyle bastı bağrına, 'Yavrum, yavrum! ' diyerek;
İşte böyle insana, ilk önce ana gerek!
Artık, annem çok yaşlı; yıllar geçti aradan,
Gözleri ışıl ışıl, kıpırdar dudakları;
Geriye dönüp baksan, sana kalan dünyadan;
Hiçbir şey, anam da yok; var artık gözyaşları!
(29.10.2008 20:40-Konya)
Arif Tatar
Ölümün yüzü bize soğuk gelir lâkin ,dünya yurdun dan ahiret yurduna hicrettır ölüm ..ömür, başladığı gibi bir bitişi var . 'şüphesiz biz allah'tan geldik ve o'na döneceğiz.'ancak en sevdiklerimizden ayrılmak sabır gösterebilmek çok güç .böylesine derin bir hüzün içinde tevekkül edebilmek her gönlün kârı değil.Hele ki anne yüzümüzün aydınlık çehresi... daima kucaklayan ,merhameti sınırsız olan.. zirâ yaşamımızın her evresinde ihtiyaç duyacağımız kişi sanırım kelâmın sustuğu yer ..Allah (cc)ana babaya iyiliği emreder .Bu nedir ?hayatta iken kıymetini bilmek vefat ettiğin de ise onları hayır dua ile anmak...annenize olan özleminizi duygu dolu ifadelerle okuduk .mütevekkil yüreğinize sabır diliyorum annenize Allah'tan rahmet diliyorum Rabbim rahmetiyle muamele etsin .kaleminiz zevâl görmesin
Murat beyefendi Kardeşim.
Bravo, helal olsun. Vefa ve sadakat örneği Muhteşem bir şiir.Aslında ebeveyni Yani anayı babayı anlatmaya kelimeler kifayetsiz kalır.Bizler dilimizin döndüğü kadarıyla bir şeyler yazıyoruz. ANA ya yazılan en güzel şiirlerde bir tane daha okumuş olduk. yürekten tebrik ediyorum. Selam ve muhabbetlerimle ++ listemde
Bu şiir ile ilgili 15 tane yorum bulunmakta