Gözlerim Açık Gitmesin Şiiri - Fatma Soylu

Toprağa gömdüğüm her umudun kökünden,
‎Yine senin adın fışkırıyor bu gece.
‎Oysa ben kaç kez yemin ettim kendi karanlığıma,
‎Adının geçtiği harfleri dilimden sökmeye…
‎Kaç kez yaktım sen kokan sayfaları,
‎Kaç kez kendi ellerimle boğdum içimdeki o masum çocuğu.
‎Ama olmuyor…
‎Yarama tuz basıyorum da, o tuz bile sen kokuyor.
‎Gelişin bir bayram sevinciydi hani..
‎Gözlerin geceydi, bakışların sığınağım...
‎Üşüyen ellerimi sunduğum o sıcaklığın,
‎Şimdi beni diri diri yakan bir ateşe döneceğini nereden bilecektim?
‎Aylardan Eylül, günlerden hüsran...
‎Her defasında son dedim bu siteme,
‎Bir daha çizmeyeceğim resmini gecenin karanlığına dedim
‎Ama gör işte, yine mürekkebim sen
‎Yine kağıdım kanayan yaralarım...
‎Ne sen tükendin içimde,
‎Ne de ben tamamlanabildim senden sonra.
‎Sırtımdaki hançerlerden değil
‎O hançeri tutan,aşık olduğum ellerin oluşundan utandım.
‎Bir çocuk gibi kanarak geçtiğim yollardan,
‎Seni adımladığım o çamurlu sokaklardan utandım.
‎Olur da bu ağır yükle devrilirse bedenim
‎Hangi toprağa girsem soğutmaz içimdeki bu koru.
‎Gelme...
‎Ağlama başımda...
‎Ama bir kez olsun dürüst ol geçmişe.
‎Beni, o çok övündüğün acımasızlığından tanı
‎Beni, sana nasıl feda edildiğimden tanı...
‎Yaşarken esirgediğin bir damla merhameti
‎Bari son uykuma giden yola bırak.
‎Bırak ki, bari gözlerim açık gitmesin...
‎