Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yüreğimizdeki coşku,içimizdeki aşk hali farklı kılmalı bizi … günün ilk saatleri ya da gün ortası değil…kızıllığın hayallere daldırdığı herkesin hayran olduğu gurub vakti de yansıtamaz yüreğimizin deli poyrazlığını... rüzgarın eşsiz musıkisi eşliğinde kainatın bizim için saygıya durduğu,kimilerinin karanlık olarak algıladığı gecenin laciverdi biz olabilir yalnızca…en koyusunu bulup götürelim yanımızda gün ışığının kıskanmasına aldırmayarak…biziz o karanlık zira…en sıra dışı ,en insan yanımız…biz yanımız…gözü kapalı, koşarak,uçarak girelim en koyusuna gözaltının…irdelemeden…hesapsızça… ve ne yaşarsak bu gönüllü mahkumiyette anlamsız kısır döngünün inadına farkımızı fark ederek yaşayalım aşkın tutukluluk halini..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta