Görülmeyen Yorgunluk Şiiri - Yücel Özkü

GÖRÜLMEYEN YORGUNLUK
Bakışlarındaki yorgunluğu görmeyen,
İçinde kopan kıyameti nasıl duysun?
Suskunluğun bile bağırdığı bir şehirde,
Kelimeler kendi yolunu kaybeder sessizce.

Herkes “iyiyim” cümlesine tutunuyor artık,
Kimse gecenin üçünde dağılan aklı bilmez.
Bir mesaj yazıp silmenin o ağır sessizliği,
Ekranda donup kalan cümlelere siner sessizce.

Kalbin modern yalnızlıklara yenik düşerken,
Kalabalıklar içinde kaybolursun görünmeden.
Bir kahve soğur masanın en kenarında,
Bir insan içini toplar gecenin ortasında.

Sesindeki o kırık tınıyı duymayan biri,
Gözlerinde büyüyen geceyi nasıl görsün?
İnsan bazen tek bir bakışta eksilir içinden,
Ve dünya bunu sadece “sessizlik” sansın.

Yücel ÖZKÜ
26 Temmuz 2007/AYDIN