Gönül Yaylası Şiiri - Kasım Kobakçı

Vade doldu, ruhum göçtü bedenden,
Alemde sen varsın, eser yok benden.
İzi silinmeli, bastığın yerden,
Gökler yas bağlasın, yağsın yerime.
*
Kader nakışladı, seni bahtıma,
Yadlar oturmadı, gönül tahtıma.
Leke düşürmese idin ahdıma,
Pınardan süzülen, su olmalıydın.
*
Yaban nefesiyle solmamalıydın,
El kapılarına, kul olmamalıydın.
Namahrem yurduna, yol olmamalıydın,
Zülfüne, yabancı el değmemeliydi.
*
Canımı vermeye, layık olsaydın,
Kartal yuvasında, gökte kalsaydın.
Yalan kelamına, nasıl da kandım?
Arşa değen baştın, yere çakıldın.
*
Gönül yaylasında, hazan esiyor,
Laleler kurudu, rüzgar kesiyor.
Çehren taştan farksız, buzdan esiyor,
Nazarımda, puldan ucuzsun şimdi.