Gönül Şiiri - Hacı Sarıkaya

Yanarsın, içindeki koru görmezler
Bir damla su verene müptelasın gönül
Yarana bakıp merhem sürmezler
Tuz basana divanesin gönül

Güvenme dedim gençlik çağına
Düşürdüler, bak, sevda ağına
Baharda kar yağdırdılar ocağına
Senin aklın hep Temmuz’da kaldı gönül

Bir sen miydin aşk ehlinin divanesi?
Hayaller, yarının pervanesi
Zamanmış acının sermayesi
Aylar yıl oldu, bilmedin gönül

Geç, otur karşıma, anlat desem
Bir kelama bin ağlarsın gönül
Kabuk tutmuş yarayı kanat desem
Bir çiçekle dağlarsın gönül

Gez dur şimdi sen böyle avare
Toz konduramadığın gülsün ağyare
Bir damla gözyaşı payımıza düşen havare
Bırak vuslatın mahşere kalsın gönül