Araf Şiiri - Hacı Sarıkaya

Bir bebek ağlıyor kundakta.
Bir bebek, başına geleceklerden bihaber.

Başucunda bir çocuk,
Sallıyor beşiği.

Az ileride bir yetişkin kefenleniyor.
Bak, işte geçti dünya denen eşiği.

Zaman hangisine adil davrandı?
Başlayan mı kazandı, yoksa bitiren mi?
Arafta kalıp aklını yitiren mi?

Şimdi daha belirgin öfkemiz.
Sevincimiz geride kaldı.

Bir umut,
Bir hayal,
Bir damla gözyaşı…

Her gelene ve her gidene,
Arafta kalana hediye:
Mihenk taşı…