Gönlün hesabı Şiiri - Birkan Demirci

Kendine bir dünya kurdun gönlüm sen,
Ne geleni bildin ne de gideni.
Ömrünü tüketip kuru hevesle,
Arayıp durursun seni seveni.

Kimi dost eyledin, kimi sırdaşın,
Bir türlü dinmedi gönül savaşın.
Kendine yük ettin kendi telaşın,
Kimseye diyemez oldun derdini.

Bir ömür harcadın olmayacakla,
Gününü kararttın doğmayacakla.
Gönlünü avuttun hep bir umutla,
Gerçeğe değiştin tatlı düşleri.

Elinde bir avuç kül kaldı şimdi,
Gönlündeki nice gül soldu şimdi.
Dost dediğin yollar ayrıldı şimdi,
Kime anlatırsın eski günleri?

Her gülen yüzleri dost bildin gönül,
Her tatlı sözleri öz bildin gönül.
Bir damla sevgiyi deniz bildin gönül,
Boş yere tüketip durdun kendini.

İnsanın en büyük kavgası kendi,
Ne kadar kaçarsa peşinden geldi.
Yılların sonunda bir şeyi bildi,
En ağır yük imiş kendi geçmişi.

Ne dünya suçludur ne gelip geçen,
Ne seni unutan ne senden kaçan.
Ömürden eksilen her günün için,
Biraz da kendinden sor hesabını.