Gönlümde kabarır isyan,
Sevmek değil, yarım kalıştan doğan acı var.
Elde kalan yalnız bir keder,
Zaman avuçlarımda kül gibi erir, gider.
Sen yoksun, ama buradasın,
Kendin yok, ama boşluğunla varlığımda taşın.
Bekledim dün gibi, bugün gibi,
Yarın gibi… beklemekten başka bilmem hiçbir fiil.
Hatıralar yanımda,
Ama hepsi yetim, hepsi yalnız.
Sevgililer geçer önümden kol kola,
Ben kendi gölgemle çarpışırım usulca.
Yoruldum dikenli düşünceler yolunda,
İmkânsız sevgiyle doldu omuzlarımda.
Peki sen hiç yorulmadın mı,
Bir kalbi böyle yarım bırakmaktan,
Yorgun bakmaktan?
İsyanım kabarır, sessiz ama sert,
Söze dönüşmeden boğar beni, her nefeste.
Sabahla akşamın perde arası silindi,
Ben artık kendim değilim, her yanım yıkıldı.
Okyanusta pusulasız bir gemi bile
Benden daha az yalnızdır, daha az kayıp.
Bu hâl yalnızlık değil artık,
Bu hâl, isyanın ta kendisidir,
Kalbimde kırık bir türkü gibi.
2011
Kayıt Tarihi : 15.1.2026 23:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!