Gönül gözüyle bakmak istedik insanlara, en içten, en çıplak halimizle, onları kalbimizin en baş köşesine koymak ve bir umut, aynı köşede yer bulmak onların dünyasında. Ama hayat, her zaman gönül diliyle konuşmuyor. Bir gün, en samimi duygularımla yaklaştığım bir yüz kendi içindeki fırtınaya yenildi kibirle, öfkeyle, kendine bile ağır gelen bir sessizlikle. Ona baktım içim acıdı. Sonra döndüm kendime “Ben hiç böyle olmadım mı?” dedim. Oldum… istemeden, öfkeme yenildiğim anlarda ben de kırdım birilerini. Ama hiçbir zaman bir insanın içindeki iyiliği tamamen silmedim gözümden. Öfke geçince, kalbim yine eski yerini buldu: sevginin ve saygının yanına. Ve fark ettim insan, en çok kırıldığı yerden öğreniyor. Bir bakmışım, en çok incindiğim insandan en çok şeyi öğrenmişim. İnsan kaybetmek kolay, çok kolay Ama kazanmak bir ömür ister bazen. Kendimizi anlatmak, sadece kelimelerle olmaz; bir bakışta, bir sabırda, bir merhamette saklıdır asıl dilimiz. Hoşgörü en ağır yük, en kıymetli hazine. Kaybettirmesin bize kimse insanlığımızı. Ve eğer birileri bizi karanlığa çekiyorsa, yanlış yolların eşiğine getiriyorsa, bazen en büyük sevgi uzaklaşmayı bilmektir. Çünkü insan, yanındakiyle ya yükselir ya da düşer derinlere. Ben gönül gözümü kapatmadım. Kapatmayacağım. Kaybettiklerim oldu elbet ama bilerek değil, öfkenin kısa körlüğünde. Bilmeden kırdığım varsa affetsin beni. Çünkü ben, kimseyi üzmek istemem. Kimseyi kaybetmek istemem. Sevdiklerim… kalbimin en değerli hazineleri. Ve ben, her şeye rağmen, herkese açık bir kapı bıraktım içimde Gönlümde yer var hâlâ gelmek isteyene. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 11:37:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!