Gölgesiz Alyans Şiiri - Mehmet Mert Kand ...

Anıları bana enkaz bıraktın,
Çocuğunu çöpe koyan anne gibi bıraktın.
Belki az da olsa utandın,
Uzaktaydın ama belki de nefes kadar yakındaydın.

Yağmurlu bir Ekim gecesiydi,
Giderken ki bakışların beni öldürürcesiydi.
Sabahleyin kalktım cam açık gitmişsin,
Bir not dahi bırakmadan yeltenmişsin.

İki cümle bir araya getiremeden,
Gözlerini yorganımda gezdiremeden,
Belki de hiç gözyaşı dökmeden,
Kaçmışsın soğuklar üfleyen pencereden.

Açık pencereden rüzgarlar esiyor,
Perdenin raksı şahlanışı bambaşka.
Sanki bana suçunu itiraf ediyor,
Bakıyor gözlerim gıcırdayan kapıya.

Giderken alyansın hiç parıldamadı mı?
Yüreğin bir nebze olsa parçalanmadı mı?
Camdan kaçarken bedenin hırpalanmadı mı?
Bende ki de kafa işte hâlâ seni düşünüyorum,
Nasıl olduğunu,nasıl olacağını düşünüyorum.