Gölgemiz Nerede? Şiiri - Hikmet Metin Ça ...

Gölgemiz diyorum,
hani şu peşimizden gelen,
biz yorulunca yorulan,
biz susunca susan
o kara yoldaşımız...

Nereye gittiler?

Kim aldı elimizden
çocukluğumuzun sarı ışığını,
kim söndürdü
sokak başındaki lambaları?

Bir gece kalktık baktık,
ayna bomboş,
duvar bomboş,
oda bomboş...

Biz varız güya
ama kendimize benzemiyoruz.

Eski bir otel odasında
unutulmuş ceketler gibiyiz,
ceplerimizde
yarım kalmış sevdalar,
ödenmemiş hesaplar,
bir de susmaktan eskimiş
birkaç kelime...

Baylar, bayanlar!

Ne oldu bize?

Işığımızı mı çaldılar
yoksa biz mi sattık
bir avuç karanlığa?

Kim bilir...

İçimizde bir saat var,
tik tak,
tik tak...

Vakit ilerlemiyor,
belirsizlik büyüyor.

Günler karanlık,
geceler daha karanlık.

Sanki
bir deniz fenerinin
ışık vermeyen yüzünde
yaşıyoruz.

Ama olmaz!

Böyle sürmez bu iş.

Gidin bulun
o eski sokak lambalarını!

Çocukluğumuzun
sapsarı ışığını getirin.

Bir annenin mutfağındaki
ekmek kokusunu,
bir işçinin alnındaki teri,
bir çocuğun gözlerindeki
o temiz sabahı
getirin!

Yoksa...

Yoksa kendiniz yakın ışığı.

Kendi yüreğinizden başlayın.

Bir kibrit çöpü kadar
küçük olsanız bile
karanlığa karşı yanın!

Çünkü karanlık
büyük olduğu için değil,
insanlar sustuğu için
karanlıktır.

Bir ekmek gibi
kendinizi çoğaltın.

Bir türkü gibi
elden ele geçin.

Bir meydan gibi
çoğalın.

Ve unutmayın:

İnsan dediğin
yalnız etiyle kemiğiyle değil,
gölgesiyle de yaşar.

Gölgen yoksa
iz de yoktur.

İzin yoksa
tanığın yoktur.

Tanığın yoksa
yarınların da yoktur.

Öyleyse
düşün gölgenizin peşine!

Bulun kendinizi.

Bulun birbirinizi.

Ve ışığı
gökyüzünden beklemeyin artık.

Yakın!

Kendi içinizde yakın!

Çünkü
gölgesi olmayan insan
yalnız değildir...

boşluktur.

Ve biz
boşluk olmayacağız!

Biz
karanlığın ortasında
birbirine omuz veren
insanlar olacağız.

Bir sokak lambası gibi
gecenin bağrında...

Bir ekmek gibi
sıcak...

Bir türkü gibi
inatçı...

Ve gölgemiz
yeniden düşecek
yeryüzüne.