Ucu görünmeyen yolların ortasındayım,
İçimde bir yabancı, aynadan bana bakan.
Koca bir yalanın tam ortasında, yastayım;
Cismi tıpatıp aynı, ruhu benden saklanan!
Dallarda sallanıyor kırık dökük rüyalar,
Fakat dur! Yıkılıyor o korku duvarları.
Geçmişin tanığıdır dipten vuran dalgalar,
Örseledi içimde, sarılmaz yaraları.
Topla tüm gölgeleri, doldur cebine çek git,
Bu zifiri gece elbet ışığa dönecektir.
Benimdir bu yürüyüş, korkulara çek kilit,
İçimdeki bu yangın gölgemle sönecektir!
Gölge dedikleri şey, benden kopan bir parça,
Yerden toparladığım her siyah leke bir yapboz.
Yalınayak yürüdüm bu yollarda yıllarca,
Korkunun sarayları yıkıldı bak, her yer toz!
Adımlarım sert artık, yere basıyor emin,
Zanlar ezildi birden, alaycı gülüş bitti.
Şahidim koca gökler, altımdaki bu zemin,
İçimdeki o çocuk karanlığı yendi gitti!
Şafak yaklaşıyor bak, ışık vuruyor yüze,
Evcilleşti karanlık, hüzün benden korkmalı.
Kaçmıyor hiç gölgeler, döndüyse içte öze,
Kuyumun dibindeyim, gözün bende kalmalı...
Gölgenle sönecektir içindeki o savaş,
Hepsini bu hücrede ben kalbime sindirdim.
Geriye hiç bakmadan gölgenle ol arkadaş,
Sonunda bu kuyuya kendimi ben indirdim.
ENGİN TOPKAN (23.10.2026
Engin TopkanKayıt Tarihi : 23.10.2026 12:05:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
GÖLGE TOPLAYAN ADIMLAR Yürürüm sessizce gecenin bağrında, Gözlerimde birikir yorgun rüyalar. Bir çocuk ağlar dar sokaklarında, Gölgeler toplar o masum dünyalar. Adımlar atarım bilinmez bir yöne, Rüzgâr fısıldar eski bir masalı. Düşlerim savrulur bakmadan hiç düne, Sallanır ruhumda bir zeytin dalı. Karanlık bir çarşaf gibi serilir, Sessizlik büyür içimde derinden. Her sokak lambası bir an irkilir, Bir hayal kopar sükûtun yerinden. Toplarım yerdeki siyah izleri, Onlar ki geçmişin sessiz sesidir. Saklarım içimde solan yüzleri, Her biri ömrümün bir nefesidir. Uyanır şafakla kaybolan düşler, Güneş ilk ışığı saçarken göğe. Ardında kalır o mahzun gülüşler, Yarınlar sarılır yeni bir övge. Adımlar yorulur, gölgeler biter, Günün kollarında erir bu masal. İçimdeki çocuk gerçeğe yeter, Ruhumda yankılanır o son kutsal. ENGİN TOPKAN
