Gölgemden kaçarken Şiiri - Mustafa Çeker

Yorulmuş bir yolcu gibi, kendi köşeme çekildim bir zaman
En çok'ta kendimden, kendi gölgemden kaçtım
Yıllardır taşıdıgım bu ağır yükle
Her vardığım yerde, bir parça daha eksildim kendimden
Gittiğim onca yolların, tozları kalırken gözlerimde
Ne bir durak bildim, nede konacak hane buldum
Sığındığım gölgeler bile vururken yüzüme
Sustum, anlatacak tek bir kelam kalmayınca
Aynalara dahi bakmayı unuttum, uzun zaman önce
Artık kendi sesim bile yabancı geliyor kulağıma
O yürekki en çok'ta kendi yangınında küle döndü
Bastığım adımlarımın, iz bırakmasındam kaçtım
Kendi gölgemin bile peşime düşmesinden
Bir tenhalık arayıp... Durdum, köşe başlarında
Sırf içimdeki o sessiz çıglıklar duyulmasın diye
Şimdi bir kır kahvesinin, sessiz masasında
Akan zamana bıraktım, avuçlarımdaki son hevesi
Ne bekleyenim var artık, nede bir soranım
Taşıdıgım umutlar, belimi bükmüş meğer
Sustuğum her cümle, içimde kocaman bir sızıymış
Gittiğim her durağın adı, yanlızlıkmış aslında
Şimdi bu sessiz köşede bırakıyorum her şeyi
Yanlızlığa teslim ediyorum, yorğun gecelerimi
Rüzgar silerken karanlıkta attığım adımlarımı
Zamana bırakıyorum, içimde sönmekte olan
Bir mum nefesini.....