Gök Tacı Şiiri - Aykut Kınay

Duran Emmi gelmiş, başında gök tacı,
Su testisi kırılmış, vardık biz çeşmeye.
Sararmış havlum... Veremem şimdi,
Uzattı mendilini bana, akıp giden sudan.

O deryada ruhum yatağını buldu.
Kuşandım O bağı, belime doladım.
Zaten ince kalmış idi, rüzgârda uçuşur;
Önüme baksam, gölgem geri kalmış.

Bahçemde kavaklar boyumca oldu,
Ayağım dolandı, başım yere kapandı.
Budadı emmim, yüzüm gözüm açıldı;
Bir nefeste özüm öyle göğe kanat açtı.

Ahir oldu bu zaman, dilime aldandım,
Anlattığım size emanet kalan bir yazı;
Taş köprü çökmüş, bugüne yabancı...
Uzandım boyumca, mendilimi açtım.