Aynanın karşısındaki adamım
Öyküleri biten insanlar yansıyor yüzüme
Evlatlar kesiliyor sütten usulca
Ayrılıyor yollar anarahminden
Çıplak kalıyor yorgun ayaklarım ayrılınca
Dizeler örüyorum çiçeklerden
Kafiyeler dokuyorum tenime
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta