Gitmekle Başlar Şiiri - Elif Akçasarı

Sevmekle başlamaz hiçbir şey, gitmekle başlar..
En azından bende böyle.
Belkide sevdiğimi anlayamadan gitti, belkide hiç gelmemişti.
Çünkü benim hiç bir zaman midemde uçuşan kelebeklerim olmadı.
Benim hiç bir zaman o aklıma geldi diye attığım kahkahalarım olmadı..
O gitti, korkularım başladı.
O gitti, aklıma düşünce attığım çığlıklar oldu..
Yerli yersiz çığlıklar..
Hıçkıra hıçkıra akıttığım gözyaşlarım oldu..
Dönüşü olmayan girdiğim yollar, kimin olduğunu bilmeden sarılıp uyuduğum kollar.
Hadi şimdi boşverelim.
İçimde koşturan yalnızlıklardan bahsedelim.
Karanlık..
Göz gözü görmeyecek derecede.
Sensizliğin en dibinde..
Baş ağrıları..
Hayalini bırakıp uyumaya çalışan gözlerim..
Sönmeyen sigaralar yüzünden bitmiş ciğerlerim..
Ve senden sıyrılıp atmak için yer arayan kalbim..
Senin karşında gördüğün tam olarak bu.
Senden ibaret bir sensizlik..
Bazen ılık bir duşla her şeyin temizlendiğini zannedersin.
Kendini kandırmakla başlarsın işe,
Sonrada kendi yalanlarına insanları inandırırsın.
Aslında temizlenmez hiçbir şey..
Üzerinden akıp giden senin gördüklerin.
Peki ya görmediklerin?
Peki ya insanların üzerlerine bıraktıkların? ..
Düşünmemeye çalışırsın, çünkü düşündükce bataklık misali içine çeker seni kötülükler.
Ve sonra ölümler..
Kimsenin görmediği yerlerde, zifiri karanlık..
İnceden inceye yayılan bir kan kokusu.
Gözyaşlarını kurutup ciğerlerine dolar..
O zaman korkarsın ölümden, en az sen kadar..
En az ben kadar..
En az bizdik aslında, bunu kabul edip çokların arasında dolasmak..
Azar azar dolasmak..
Çoğaldıkca azalmak, azaldıkca çoğalmak.
Biz olursak ölürüz demiştin.
Sen Benken nefes alamıyorum, bırak ölelim.
Ölmek sonsuzluk..
Ölmek ellerin..
Ölmek dibi görünmeyen bir mutluluk..
Ve eğer ölmek bize kalan tek seçenekse;
Bırak ölelim..
Bırak ellerini bana, bırak ölelim..