Gitmek Şiiri - Okan İlkılıç

Hepimizin terk etmek istediği bir şehri vardır.
Defolup, rastgele başka bir şehre gitmek istediği.
Başka bir şehrin sokaklarında yürümek, o kentin gökyüzüne bakmak, karanlığını görmek, denizini duymak isteriz.
Başka bir şehir kurtaracakmış gibi bizi; ya o şehirden bu şehire kaçarız ya da içimizdeki karanlığı kovarız yaşadığımız şehri kovar gibi.
Adı bazen Paris olur.
Acılarımızın ortasına bir Eyfel dikersek, iyi geleceğini düşünürüz.
Bu demir yığını kule, dünyanın aşk yükünü çeker Paris’in ortasında.
Bazen İstanbul olur.
Bütün eski zamanları, şimdiki zamanda yaşayan şehir. İnsan, oradaki herhangi bir zaman diliminde, kendini bulacağını düşünür.
Beyrut olur bazen.
Dünyaya uzayın herhangi bir sahilinden düşmüş gibidir Beyrut.
Kendini başka bir gezegene götürmüş gibi hissedersin.
Bazen bir şehirden kaçmak istersin.
Çünkü şehir artık sana benzemiştir.
Ve aynı şehrin kulağına konuşmaktan nefret edersin.
Bir şehri en çok, o şehir sana benzediğinde ya da kendinden çok uzakta olduğunda terk etmek istersin.