Git İçimden Şiiri - Bilal Dülek

Git içimden…
Her şeyimden git artık
Adının yankısı bile canımı yakıyor
Bir zamanlar cennet bildiğim gözlerin
Şimdi en derin yarama dönüşüyor…

Git…
Bu şehrin bütün sokaklarından
Birlikte geçtiğimiz kaldırımlardan
Kahve içtiğimiz masalardan
Ve bana seni hatırlatan ne varsa hepsinden git…

Çünkü ben seni unutmaya çalışırken
Sen her yerde karşıma çıkıyorsun
Bir şarkının sözünde
Bir yağmur damlasında
Bir sigaranın dumanında bile sen varsın…

Git içimden…
Kalbimdeki odanı da al git
Çünkü her gece kapısını çalıp
Hatıralarını uyandırıyorsun içimde
Ve ben her sabah biraz daha eksik uyanıyorum…

Sen bilmiyorsun…
Bir insan nasıl sessizce dağılırmış
Nasıl gülüp de içten içe ağlarmış
Nasıl bir “iyi geceler” mesajına
Koca bir ömür sığdırırmış… bilmiyorsun…

Ben seni öyle çok sevdim ki
Kendimi kaybettim yollarında
Şimdi aynalara bakıyorum da
Gözlerimde senden kalan yorgunluk var sadece…

Git…
Çünkü kaldığın her dakika
Biraz daha tüketiyorsun beni
Ve ben artık
Kendi küllerimde yaşamaktan yoruldum…

Bir zamanlar “sonsuzum” dediğin adam
Şimdi yarım kaldı içindeki yokluğunda
Ne bir şarkı tamamlıyor beni
Ne de sabahlar iyi geliyor artık…

Git içimden her şeyimden git
Dualarımdan, düşlerimden, gecelerimden git
Öyle bir git ki
Bir daha hiçbir yerde izine rastlamayayım…

Ama şunu bil…
İnsan en çok sevdiğini söküp atarken kanar
Ve ben seni kalbimden çıkarırken
İçimde koskoca bir hayatı gömdüm…

03 08 2004
Yazan Bilal Dülek